“Mijn hand doet nu al pijn!”

Door Cathelijne Louwerse (Griekenland)

Het is alweer tijd voor de commissievergadering. Deze bestaat vooral uit dingen bedenken, samenvoegen en schrappen. De commissievergadering duurt altijd heel lang; hij is verdeeld over meerdere dagen. Ik heb een aantal interessante en opmerkelijke dingen gezien, die ik verwerkt heb in dit artikel. Dit was de commissievergadering op dag één: 

Als eerste was het tijd om te gaan brainstormen. De sfeer is hier informeel, wat inhoudt dat je etiquette los mag laten. Ook hoef je je naamkaartje nog niet omhoog te houden. De naamkaartjes waren trouwens op achternaam,  wat voor wat verwarring zorgde. Zo werd er iemand ‘Heden’ genoemd (het moest Heiden zijn) en wordt er vaak meneer tegen een meisje gezegd in plaats van andersom. Tijdens deze brainstorm moet je zo veel mogelijk IC’s  verzinnen. Deze worden eigenlijk allemaal opgeschreven; hierdoor kwamen wij uiteindelijk uit op 50 IC’s (of zijn het er nou toch 48? De laatste twee zijn door onze docent bedacht en gingen meer over Thierry Baudet dan over ons vraagstuk). We hadden hierdoor veel te weinig ruimte op het bord, er werd al “door naar het volgende lokaal” geroepen. Ik had sowieso medelijden met onze voorzitter die alles opschreef; ze had na twee IC’s al last van haar hand! Haar handschrift werd steeds onduidelijker, uiteindelijk bestonden de woorden alleen maar uit een paar vage streepjes en rondjes. 

Hoe de één met de simpelste zinnetjes kwam, kwam de ander met een onbegrijpelijk verhaal. Ondertussen was er wel wat afleiding. Zo probeerde voormalig voorzitter Hugo met veel moeite het gordijn open te krijgen (er zaten allemaal scheuren in), en heb ik wat geïrriteerde blikken gekregen vanwege de klik van mijn fotocamera. Ondertussen ontstonden er ook nog andere grappige situaties. Zo werd voorzitter Hugo opeens gebeld en liep hij snel het lokaal uit. “Wacht oké, wat zei je?” roept hij door de telefoon. Iedereen is stil. “Is er iemand dood?” wordt er gefluisterd. “Wat ze op hun brood willen?” roept Hugo tegen de telefoon. Iedereen lacht. 

Dan is het tijd voor formele sfeer; we gaan IC’s formuleren, bijeenvoegen en schrappen. Deze sfeer wordt al iets serieuzer. Toch wordt er ook veel door elkaar gepraat. Er ontstaat een flink debat, met tussendoor veel humor; ‘meneer de Boer’ wordt gecanceld omdat hij autochtonen zegt en voorzitter Jonne, die haar scherm deelt, wordt opeens aan een vergadering toegevoegd door een docent van school. Ook worden er regelmatig oranje blaadjes opgehouden. Wat dit betekent? Dit is een point of order, hiermee kan je vragen stellen die niet over de inhoud van de IC’s gaat maar over de betekenis van woorden en vragen over MEP. Dit werd dan ook veel, soms te veel, gedaan.

Het was een lange maar leuke dag. Op naar dag 2!

“De commissie slaat de plank een beetje heel erg mis”

Op vrijdag is het tijd voor het langverwachte plenaire debat. Vermoeid door het slaaptekort en zenuwachtig voor de speeches proberen de debaters zich voor te bereiden op deze laatste dag. De afgelopen dagen hebben zij keihard gewerkt aan resoluties, die tijdens deze zitting volledig afgekraakt of opgehemeld gaan worden.

Nadat de nu al leukste TikTok van het jaar opgenomen is door de debaters en voorzitters, wordt de plenaire zitting geopend. Na een openingspraatje van meneer van Nieuwenhuijzen en meneer Busz is het de beurt aan de commissie Energie om iedereen te overtuigen dat hun resolutie het enige is wat de wereld kan redden van klimaatverandering. Maar het blijft tijdens het debat over het amendement en zelfs tijdens het open debat akelig stil. Misschien hadden ze geen mening of misschien duurt het even voor iedereen om wakker te worden. Gelukkig zijn er commissieleden die de microfoon net iets te dicht bij hun mond houden, zodat iedereen snel wakker wordt geschud. Toch wordt deze resolutie niet aangenomen, waarna ik iemand enigszins ironisch “een goed begin is het halve werk” hoor fluisteren.

De tweede resolutie die wordt behandeld is van de commissie demografie. Er worden debatten gevoerd over subsidies, AOW-leeftijden en een orgaan waar niemand van snapt waar het voor is. Ook lijkt er een strijd te zijn tussen Oost- en West-Europa. Ondanks een zeer sterke slotspeech van de gedelegeerde van Tsjechië, wordt ook deze resolutie niet aangenomen.

Na de lunch lijkt iedereen weer wat meer energie te hebben en wordt de commissie Volksgezondheid besproken. Deze resolutie gaat over gezond eten, overgewicht en Jamie Oliver. Tijdens het debat zijn er verhitte discussies, waardoor ook de commissie niet meer zo goed lijkt te weten wat ze moeten zeggen. “Wij zijn van mening… van… aahh… sorry,” zegt een commissielid, waarna hij vlug de microfoon weglegt en weer gaat zitten. Deze onwetendheid komt ook terug bij de stemmig waar een “Vision of the House” is, wat eigenlijk gewoon betekent dat er een nieuwe stemming komt. Ook hier wordt besloten dat de resolutie niet aangenomen wordt.

Misschien lukt het de volgende commissie wel om hun resolutie aan te laten nemen, maar dit lijkt niet het geval te zijn. Waar iedereen bij de eerste resolutie bang leek om het vlaggetje aan te raken, vliegen ze nu in een seconde allemaal tegelijk de lucht in. Als een land niet de beurt krijgt, belandt het vlaggetje met een klap weer op tafel, wat vaak gevolgd wordt door een diepe, geïrriteerde zucht van de teleurgestelde delegatie. Het vraagstuk gaat over genderdiscriminatie, LHBTI-rechten en religie, al lijkt religie in deze resolutie vergeten te zijn. Dat deze resolutie niet aangenomen gaat worden is al erg snel duidelijk, maar als Polen een tegenspeech geeft met de oneliner: “vrouwen hebben meer rechten dan alleen het aanrecht,”is het definitief. Ook de vierde resolutie is niet goed genoeg voor onze kritische debaters.

Na de pauze lijkt de vermoeidheid weer te zijn toegeslagen. Je ziet debaters stiekem gapen en wegdommelen tijdens de speeches. Denemarken denkt al bij de zesde resolutie aanbeland te zijn en stelt een informatieve vraag over toerisme. Maar voordat we over dat onderwerp kunnen praten, moet eerst nog uitgebreid worden gedebatteerd over het onderwijs. Vragen over Engels-docenten worden niet beantwoord en er vinden discussies plaats over omkoping, voertalen en braindrains. Als er gezegd wordt dat “de commissie de plank een beetje heel erg misslaat” lijkt dit mij een perfecte samenvatting van niet alleen de commissie Volksgezondheid, maar ook van alle commissies die deze lange dag besproken zijn. Het spreekt dan ook voor zich dat deze resolutie weer afgewezen wordt.

Als laatste wordt de resolutie over toerisme besproken. In dit laatste uur proberen de debaters nog een laatste keer op te vallen en zijn ze zo enthousiast om te beginnen, dat er al tijdens de informatieve vragenronde vrijwel alleen inhoudelijke vragen worden gesteld. Maar ook de commissie probeert nog op te vallen en niet die ene zin te horen: “Hiermee is deze resolutie niet aangenomen. Er dient niet geklapt te worden.

De algemene opening

Geschreven door Frouke van Dam

Redelijk zenuwachtig, maar nu nog vol energie stroomt de Statenzaal vol met tiener parlementariërs. De gedelegeerden die zo een speech moeten geven lezen nerveus hun speech voor de laatste keer door, tot de voorzitter na de huishoudelijke mededelingen het woord geeft aan de directeur van het Anna van Rijn college. Hij vertelt ons over zijn doel om vanuit je eigen overtuiging Europa een nog mooier organisme te maken. Daarna is het de beurt van een gedeputeerde van de provincie, Robert Strijd, om de Europarlementariërs te informeren over de taken van de provinciale politiek en te inspireren om op te komen voor hun belangen.

Na deze speeches is het de beurt aan de gedelegeerde van Frankrijk om te openen met de kernwoorden ‘liberté, égalité, fraternité’. Hij vertelt ons hoe groot de invloed van Frankrijk is en hoe ze, hoewel ze een grote macht zijn, altijd nederig zullen blijven. Dit is wel weer tegenstrijdig met de rest van zijn speech, waar hij niet heel nederig vertelt hoe onmisbaar Frankrijk is voor de EU en hoe essentieel Frankrijk in de Europese geschiedenis is geweest.

Het meisje van Duitsland begint haar speech ook met kernwoorden. Alleen zijn dat in dit geval toekomst, bevolking, onderwijs en milieu. Op een rustige toon schetst ze een plaatje van een perfect dorpje wat de toekomst is voor Duitsland, maar met goede samenwerking ook de toekomst voor de EU kan worden. Het beeld dat ze creëert lijkt haast te mooi om waar te zijn, maar optimisme is een goede eigenschap.

Na deze inspirerende speech was het woord aan de gedelegeerde van Zweden. Hij had waarschijnlijk niet door dat de microfoon aanstond, omdat zijn stem erg luid door de speakers klonk. Hierdoor was zijn spreekbeurt over al het moois wat Zweden biedt en de “progressieve Zweedse paradepaardjes” wel goed te verstaan. 

Daarna is het de beurt aan Spanje om ons te overtuigen dat hun land echt het allerbeste is. De Spaanse families die ze omschrijft, klinken zo mooi dat ik direct in de trein naar Spanje wil stappen om onderdeel uit te maken van de eindeloze etentjes en gezelligheid. Ook deze gedelegeerde komt weer met een paar kernwoorden, namelijk diversiteit en eerlijkheid, waarmee de EU samen kan werken als een grote Europese familie waar iedereen bij wil horen.

Denemarken blijkt het meest gelukkige land ter wereld te zijn, maar door de zenuwen lijkt dat eerst niet doorgedrongen te zijn tot de speechende gedelegeerde. Na een wat moeilijker begin vertelt hij hoe Denemarken blokje voor blokje naar een betere toekomst bouwt en geeft hij ons een taalles over het woord Hygge. Het geheim van dit geluk blijkt te zitten in het consumeren van vlees, suikergoed en koffie, wat mij benieuwd maakt naar hun aandeel in de commissie volksgezondheid.

De gedelegeerde van Tsjechië geeft ons een geschiedenisles over de Tsjechische politiek en strijd tegen zichzelf en tegen Europa. Het land bezorgt hem, ondanks de lastige geschiedenis, een warm gevoel. Hij eindigt met dat een negen geen tien is, maar die tien heeft Tsjechië met deze speech helaas niet gehaald.

Hongarije vertelt hoe het leven gevierd wordt in Hongarije met goed eten, in plaats van één koekje bij de thee. Net als zijn speech blijkt het Hongaarse volkslied als een volumeknop die langzaam dicht wordt gedraaid te zijn. Na een positieve start over het dansende Hongaarse volk, eindigde hij met alle tegenslagen die Hongarije steeds moet verdragen.

In tegenstelling tot andere delegaties heeft Polen maar één kernwoord, namelijk kracht. Die kracht komt ook terug in haar verhaal en mij overtuigt ze dat Polen niet het land is waar je ruzie mee wil, omdat ze trots terugvechten en niks of niemand anders nodig hebben.

Als laatste is het de beurt voor Griekenland om ons te inspireren en informeren. De gedelegeerde vertelt ons alle cijfers van de Europese Unie en laat ons met zijn verhaal over armoede schuldig voelen over het kapitalistische westen. Hij sluit met een vloeiend Grieks gezegde wat de Europese Unie goed samenvat. “Een slechte buur is een ramp, een goede buur een groot voordeel.”

Na een korte promotie van het instagram-account kan de dertigste editie van het Model European Parliament van Utrecht dan echt beginnen.